Archive for april, 2010

trainen en or-zaken

Dinsdag, woensdag en donderdag getraind bij de politie. Beginners en gevorderden tot inzichten gedwongen. Drie dagen trainen was weer als vanouds. Tussen de bedrijven door klanten gebeld, emails verstuurd en geschreven. Theorieen van het openbaar bestuur toegepast op de medezeggenschap. Hopelijk hebben OR-leden er wat aan. Tot in de nachtelijke uurtjes aan het typen geweest en om 06.00 uur ging de wekker weer voor de finishing touch (voor mijn eerste hoofdstuk wel te verstaan).

De ondernemingsraad vroeg de afgelopen week ook veel aandacht. Extra overleg met de OR over een instemmingsaanvraag bonusregeling. Boeiende materie waarbij generaties elkaar soms begrijpen en soms ook niet. Hans laten weten dat onze eerste reactie nog even op zich laat wachten.Verder druk geweest met een OR Journaal en het zoeken naar een trainingslocatie voor de training.

daaaaaaaaaar zijn we weer (deel 2)

 

 

De volgende ochtend moesten wij er vroeg uit. Het vliegtuig zou, officieel, vertrekken rond de klok van half 12. In een Fiat Panda aanvaarden wij de reis richting Napels. Onderweg verschillende opties besproken waaronder met de Panda naar Milaan rijden. Naar mate Napels dichterbij kwam, werd dat uiteindelijk de keus echter na 40 kilometers drong de werkelijkheid bij ons door: dat is gekkenwerk. Omgekeerd en op naar Napels Airport.

 

Daar aangekomen, meldden wij ons bij de balie voor de vlucht Napels – Rome. We werden niet toegelaten. “Wanneer wij u toelaten tot de vlucht naar Rome dan moeten wij voor u een accommodatie regelen.” Na wat gemok en verontwaardiging van onze zijde, togen wij naar de informatiebalie. Wat nu? Nog een paar dagen Napels? Op zich niet erg maar je weet niet hoe lang het nog zou duren. De kranten spraken over een week. Dat zou echt te lang zijn. Met de trein? Vol! Met een bus? Onmogelijk! In de rij ontmoetten we twee andere Nederlanders: Willem en Bianca uit Dordrecht. Zij dachten er eerst nog even over om naar Barcelona te vliegen om van daar uit naar Toulouse te rijden. Daar woonde Bianca haar zus. Barcelona ging na 5 minuten ook dicht. Optie weg! Samen een auto huren dan maar? Dat leek de beste optie op dat moment.

 

Met een Kia Stationwagen reden we eerst Napels in voor de bagage van Willem en Bianca. Dat was een belevenis op zich. Veel verkeer, veel files, veel getoeter en veel bezonnenbrilde Italianen. Na anderhalf uur kwamen we bij het hotel aan en na een half uur vervolgden wij onze weg. Op naar Como! Na een korte rit eerst een kop koffie gedronken en lange vingers gekocht. “Lekker voor onderweg”, aldus Willem. Verder zaten in zijn verrassingspakket droprollen en M&M’s. De weg was lang maar door regelmatig te stoppen, viel het allemaal wel mee. Om half elf bij Autogrill gegeten en rond half twee bereikten we het IBIS-hotel in Como. Een 1664 smaakte heerlijk!

 

De volgende ochtend bespraken we de voorliggende mogelijkheden: 1) met deze auto naar Nederland, 2) met deze auto naar Zurich, 3) met de trein naar Utrecht of 4) met de lokale boemel naar Zurich. Optie 1 en 2 vielen af vanwege de schandalige prijskaartjes. 1500 euro tegen respectievelijk 780 euro exclusief benzine en tol. De trein dan maar. Alle internationale treinen zaten vol. De laatste optie bleef over. Zo gezegd zo gedaan. Een heerlijke cappuccino gedronken in de stationsrestauratie en toen naar spoor 2. Daar passeerde allereerst de internationale trein naar Utrecht. Deze was bizar vol. Op de balkon stonden mensen tegen elkaar aangeplakt en daar hadden ze dan een Godsvermogen voor betaald.  De lokale trein was leeg, netjes en we hadden fantastisch uitzicht. Via de Godhartttunel en het Meer van Lugano bereikten we na 5 uur Basel. We waren zo verstandig geweest om ergens over te stappen. Dit op aanraden van een local.

 

In Basel bleken er ineens wel treinkaarten te zijn voor Utrecht. De trein van 22.07 uur zou ons mee kunnen nemen. Dit hebben we met beide handen aangegrepen. Hierdoor hadden we 5 uur de tijd om Basel te verkennen. We hebben lekker bier gedronken, gekaasfonduet (140 euro) en gewandeld. De trein reed precies op tijd voor. Via Bonn, Oberhausen en Emmerich reden we uiteindelijk om 9.10 uur Utrecht Centraal binnen. We waren kapot. Moe maar voldaan kochten we bij ons bakker om de hoek een croissant en de krant. We waren thuis naar een reis van 36 uur.

 

Terugkijkend hadden we het zeker niet willen missen. Het samen optrekken met volstrekte onbekenden was leuk en leerzaam. We hebben het over van alles en nog wat gehad en deze plotseling “wereldreis”, als onderdeel van deze Napelstrip, met Bianca en Willem heeft misschien nog wel de meeste indruk gemaakt!

 

Op het werk gaat het zijn gangetje. De afgelopen week veel bezig geweest met het VOORT-traject. Verder hebben we als DB van de OR overuren gedraaid om de eerste interne brand te managen. Dit is zeer goed gegaan en daar zijn René en ik dan ook erg trots op. Ook de andere OR-leden hebben daartoe bijgedragen.

 

Afgelopen vrijdag hebben we een bijzondere dag gehad bij FNV Formaat. De uitkomsten van een proces werden gepresenteerd aan de collega’s.  Was leuk om een presentatie te houden én het was leuk om uiteindelijk als projectleider te worden benoemd voor een belangrijk project binnen FNV Formaat. Formaat biedt steeds meer kansen. Leuk!

daaaaaaaaaar zijn we weer!

Met deze zin duidde meneer DrÖge altijd de aanwezigheid van Jan des Bouvrie op feesten en partijen. Ik ben lang weggeweest (althans van dit medium). De afgelopen weken waren hectisch en bijzonder. We zijn naar Napels geweest voor een bruiloft van kennissen. Hij Nederlander en zij Italiaans. Het huwelijk zou plaats vinden op 17 april 2010 in Ariano Irpino (100 kilometer van Napels). We vertrokken op 13 april en op Schiphol zagen wij Willem-Alexander die ingognito door de vertrekhal lopen. In zijn pilotenpak en dus haast onherkenbaar echter een goede journalist doorziet dat dus hij staat op de foto. Leuk om hem gezien te hebben!

Vanuit Amsterdam vertrokken naar Rome. Hier hadden we een tussenstop. Lekker wat gegeten en vervolgens door gevlogen naar Napels. Napels is een vreemde stad. Het is er rauw door de aanwezigheid van veel straatverkopers, veel weg op brekingen, veel grafitti (overal!) en veel verkeer, mensen op straat en kleine donkere steegjes. Daarnaast heeft de stad wel iets adembenemends door zijn ligging. Aan de baai ligt het als veilige haven aan de rand van de Middellandse Zee. Tijdens deze drie dagen hebben we: de stad verkend, kerken bezocht, met een boot naar Capri (zie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Capri_(eiland) geweest, Vesuvius beklommen, Herculaneum bekeken (http://nl.wikipedia.org/wiki/Herculaneum, veel pizza’s gegeten, lekker gelunched, cappucino’s gedronken en genoten van een paar dagen vrij. Ondertussen bereikten ook ons de berichten van de vulkaanuitbarsting op Ijsland. Het zag er spannend uit.

Op zaterdag zijn we met een huurauto van Napels naar Ariano gereden voor de plechtigheid en het feest. Daar kwamen we om één uur aan. Op het dorpsplein ontmoetten we, toevallig, de bruidegom met zijn aanhang. Deze was drastisch uitgedund doordat veel Nederlanders niet konden vliegen. De moeder van de gelukkige was in alle staten geweest. Begrijpelijk. Na een lichte lunch de badkamer opgezocht voor het soigneren van onszelf en het aantrekken van een pak met oranje blouse. Het huwelijk vond plaats in een klein kerkje. Ruimte voor 50 mensen. Het boekje met de psalmen ed waren in het Italiaans en het Nederlands en alle zegeningen werden vertaald in het Engels. Na het officiële gedeelde werd de tune van De Godfather gespeeld. Dit was een bijzonder moment. 10 Nederlanders en 50 Italianen luisterden naar de geluiden van de maffiaserie uit Italië. Of de Italianen het nu heel leuk vonden weten we niet; stoer was het wel.

Hierna naar Grand Hotel Biffy gegaan voor het diner en het feest. In twee rondes werd het eten gepresenteerd. 1) een buffet met 50 meter aan lekkernijen. Ham, vis, vlees, kaas, brood en tapenades. Noem het maar op en het stond er. Deze 50 meter was in precies 1 half uur volledig weggewerkt door 10 Nederlanders en 120 Italianen. Een record! Hierna was er een klein moment om te dansen waarna er gestart werd met de eerste ronde van een 8 gangendiner. Dit diner werd afgesloten met de bruidstaart en een 50 meter tellend toetjesbuffet. Om half drie sloten de Nederlanders de deuren. Die slag was aan ons! We waren dan wel met minder maar we hebben de dag geopend en afgesloten!

- Be Continued -

trein rijdt maar door

Afgelopen week in de weer geweest met mijn VOORT-project. Dit vanuit ons perspectief op organisaties en arbeidsverhoudingen. Er hangt een heel marketingplan aan vast. HEt uitzoeken is leuk maar kost ook veel tijd en energie. Dat nu net in een maand waarin de tijd schaars is. Leuk is het wel doorbijten moet ik wel.

Een OR geholpen met het voorbereiden op het artikel 24 overleg. Een overleg waarin de OR het komende half jaar bespreekt en ook afspraken maakt over hun rol in het proces. Veel OR’s kennen dit niet en snappen niet dat het een functioneel en strategisch moment is in hun functioneren. Je moet er dus gebruik van maken!

Afgelopen weekend op een verjaardag geweest en gewinkeld en hardgelopen. In de tuin worden de eerste bloemen zichtbaar. Dat is, als je ons tuintje eerder gezien had, een wondertje te noemen. Toen we het huis kochten was er weinig. Veel donkergroen, vochtigheid, etc. We hebben alles er rigoureus uitgehaald en veel klimplanten geplaatst. Deze komen na de winter weer tot leven en laten hun “veren” zien. Leuk!

42, 43 & 741

De twee laatste  concerten van Chris Rea bezocht. Die vonden plaats in Dublin en Belfast. Rea trad op in het Olympia Theater in de Ierse hoofdstad. Een klein, oud-Engels theater met 500 roodfluwele stoelen. Geen beenruimte maar destemeer ambiance door de Engelse inrichting en bewerking. Rea speelde de sterren van de hemel met als hoogtepunt Julia en Road to Hell. Een groot verschil met Amsterdam begin maart. De volgende ochtend met de trein naar Noord-Ierland. Hier speelde Rea in Waterfront Hall. Een zaal voor 2200 man. Uitverkocht en, voor Rea-begrippen, een uitzinnig publiek. Er waren veel technische problemen: gitaren die niet functioneerden, snaren die braken en piepende geluiden echter Rea een nummer zien zingen zonder gitaar dat was nog nimmer gebeurd. Rea zonder slide is als een moorkop zonder slagroom echter het gaf Rea een breekbare en kwetsbare indruk. Hij voelde zich niet prettig maar deed er alles aan om het technische probleem met zijn gitaar op een ordetenlijke manier te laten oplossen door de roadie zonder dat het publiek er last van had. Mij gaf het na een stuk of 30 concerten over 12 jaar een meesterlijk gevoel. Het overtrof Rea’s versie van Moonriver in 2006. De man gaat nu na 43 concerten rusten en hopelijk zien we hem terug. Dit laatste is, gezien zijn gezondheid, nog maar zeer de vraag. Mij kan de versie van Stainby Girls Belfast 2010 niet meer afgenomen worden. Dank mister Rea!

Tijdens deze trip aan Het Bureau deel 6 begonnen. Het deel dat Afgang heet. Voskuil krijgt thuis problemen met Nicolien (“Ik ben je hondje niet”, zegt Maarten tegen Nicolien als hij de krant niet mag kopen van haar), problemen met zijn ondergeschikten (“Ik ben het er niet mee eens ook al heb ik dat eerder anders gezegd”, alsdus Ad tegen Maarten in een werksituatie) en de ontwikkeling van de IR (IR=OR) is uit het hart gegrepen. Het mooie aan Volskuils boeken is ondermeer de maatschappelijke ontwikkelingen die je tegenkomt. Inmiddels doen de eerste homoseksuelen openlijk hun intrede in de samenleving. Dit levert veel discussie op. Openlijk in opstand komen tegen het gezag is ook een van de thema’s in dit deel. Het ontroert mij Maartens leven langzaam naar een einde te zien gaan. Af en toe bekruipt mij het gevoel dat ik het laatste deel niet lezen wil. Hier zal Maarten dood gaan. Sinds twee jaar volg ik hem en wanneer dat ten einde komt zal dat voor mij een belangrijke gebeurtenis zijn. Om hier te komen mag ik nog 741 pagina’s.

(nieuwe) start

Update OR-lidmaatschap (2 april 2010)

Vrijdag 2 april 2010

Even weggeweest. Het is lastig om iedere week een geschikt moment te vinden om alle ervaringen op te schrijven. Inmiddels is het boek “Dus ik ben, een zoektocht naar identiteit” van Stine Jensen en Rob Wijnberg uit. Een leuk en toegankelijk geschreven boekje over filosofie en de mens. Hoe komen we aan een identiteit? Het heeft te maken met het verleden, het denken, het werken, het heten, het lijden, het liefhebben en consumeren. Vanuit al deze hoeken is gekeken naar toepasselijke filosofische gedachten om het “ik” in te kaderen en een plek te geven. Nu ligt Het Bureau deel 6 klaar. Het deel waarin de hoofdpersoon Maarten Koning te maken krijgt met verdere bezuinigingen, leiderschapsconflicten en problemen met zijn ondergeschikten. Herkenbare thema’s anno 2010. De reeks zou haast verplichte kost moeten zijn voor leidinggevenden en werknemers. Het deel heet “De afgang”. Met pijn in het hart ga ik er aan beginnen daar ik inmiddels, voor mijn gevoel, een band heb met Koning en ik hem sympatiek vind. Wat zal er gaan gebeuren? Gisteren ook even het boek Luns gekocht. Een mooie pil voor op het strand.

Op het werk vooral beziggeweest met trainen, adviseren en de innovatieopdracht. Deze maand alleen maar Rijksoverheid OR’s getraind. Een ontwikkeling die goed is. Formaat heeft binnen gemeenten veel voeten aan de grond maar bij het Rijk is het moeilijk om met ons label binnen te komen. Dit tij lijkt te keren. Van uitvoerende diensten tot ZBO’s en van beleidsdirecties tot agentschappen allemaal de revue gepasseerd deze maand. De Rijksbrede thema’s krijgen steeds meer vorm in mijn hoofd. Dit laatste is weer goed voor het boek. Adviezen heb ik gegeven aan OR’s over de medezeggenschapsstructuur en bijbehorende processen. Ook stilgestaan bij een due dillegence rapport en de aanknopingspunten die daar in te vinden zijn voor medezeggenschappers. Deze rapporten worden zeer toegankelijk geschreven. De innovatieopdracht is de Werknemersacademie geworden. Erg blij met dit produkt dat ik samen met Gerlanda tot een MNBC moet brengen. Op 23 april is de presentatie.

Deze maand is ook het OR Platform voor ABVAKABO Leden binnen de Rijksoverheid opgestart. Een platform met leden van DORREN en diensten. Een eerste stap naar coordinatie van Rijksbrede thema’s en een plek waar ervaringen en kennis uitgewisseld kunnen worden. Via linkedin een netwerk aangemaakt om te zorgen dat we ook in de tussen tijd met elkaar verbonden blijven.

Vorige week naar Gent geweest met vrienden. Een leuk weekend met museau, café’s en restaurants. Met vier vrienden op pad levert altijd spannende situaties op. Dit weekend relaxen. Lezen, schrijven, boodschappen doen en slapen. De komende weken worden druk zat.