In de Volkskrant een artikel over de Amsterdamse politiek. In de gemeenteraad domineert de PvdA al decennia het debat en ook de burgemeesterspost is al jaar en dag in handen van dezelfde partij. Het leidt, zo valt te lezen, tot weinig tegengeluid en een politiek die gemotiveerd is vanuit “mee mogen doen”  want anders bereik je niets. Een poging van D66 om, toen Job Cohen naar Den Haag ging en Asscher waarnemend burgemeester werd (en wethouder), strandde en daarna ook direct de formatiegesprekken. De Volkskrant laat een ontluisterend beeld zien van hoe de politiek functioneert in onze hoofdstad.

Ondernemingsraden zouden zich dit artikel ter harte mogen nemen. Een kritisch tegengeluid is nodig om een bestuurder de juiste besluiten te laten nemen. Dit geluid moet dan niet gedomineerd worden door alleen een “regelingen-toon” of “wij-zijn-per-definitie-tegen-suite” maar een geluid gebaseerd op wat er in de omgeving gebeurt. OR-en zouden niet louter moeten kijken naar de personele consequenties van een voorgenomen besluit maar ook werk moeten maken van organisatorische uitdagingen. Wat is het antwoord van de medewerker? Bestuurders die geen belang zien in een ondernemingsraad en ook wel blij zijn dat er weinig kritische mensen in zitten, zouden eens de boeken over leidinggeven (en bijvoorbeeld het artikel in dezelfde Volkskrant over het COA) moeten lezen over het organiseren van tegenmacht. Tegenmacht moet worden georganiseerd binnen de directie en daarbuiten (RvT of OR). Een bestuurder die alleen ‘ja-knikkers’ in zijn MT heeft neemt besluiten die niet overeenkomen met datgene wat de omgeving nodig heeft. Een bestuurder die dit zou hebben gedaan is George Bush jr. toen hij alleen maar neo-conservatieven in zijn administratie opnam. Deze mensen spraken hem naar de mond waardoor de werkelijkheid en zijn werkelijkheid elkaar mijlenver uit elkaar kwamen te liggen (zie de boeken van Bob Woodward). Moraal van dit verhaal: bestuurder maak eens goed werk van het vullen van de ondernemingsraad en hecht belang aan kwaliteit (van leden en ondersteuning) om zo besluiten meer draagvlak te laten genereren maar ook meer robuust te maken. Menig voorgenomen besluit is gestrand op de weigering er invulling aan te geven door de medewerkers. Ondernemingsraden zouden op hun beurt hun taak serieus moeten nemen door bijvoorbeeld kritisch naar organisatieontwikkelingen te kijken en keuzes durven maken door bijvoorbeeld te eisen dat medewerkers zich mee moeten ontwikkelen als daar voldoende faciliteiten voor zijn. Wie niet wil……….(Dus ook besluiten of posities die de OR ook kwetsbaar kunnen maken). Daarnaast moeten OR-leden ook zorgen voor het laten landen van beleid en het op de juiste manier uitvoeren van beleid. Dit laatste niet door het uit te leggen maar door een signaalfunctie te hebben richting bestuurder als zaken niet lopen zoals ze lopen en door tegen medewerkers (achterban) te zeggen dat wanneer iets niet loopt zoals het moet de leidinggevende de eerst aangewezen persoon is om dat aan te melden. Pas dan kan de OR wat doen.