Vanaf 1 januari 2013 ben ik werkzaam bij het Centrum Arbeidsverhoudingen Overheidspersoneel (CAOP) te Den Haag. Na (bijna) 6 jaar te hebben gewerkt bij FNV Formaat ben ik overgestapt naar dit instituut. In mijn vrije tijd luister ik graag naar Chris Rea op youtube en lees ik kranten en tijdschriften. Chris Rea kent u waarschijnlijk van “Driving home for Christmas” en “On the beach” maar dat zijn de commerciële successen. Rea verdient nog ieder jaar een godsvermogen aan zijn kerstkaskraker. Nee, ik hou van de Rea die de slidegitaar tot een bijzonder fenomeen verheft. Zijn “Between highway 64&49″ is van een schoonheid evenals “Stoney Road”. Graag reis ik voor hem heel Europa door. The maestro zelf ontmoet je zelden. Mijn moment was in Oxford. Vlak achter de concertzaal. Klein, rimpels en zijn rauwe handen. Een foto en een handtekening. Een kort gesprek en weg. Het niets in. Rea houdt niet zo van fans en alle opsmuk. Het gaat om de kwaliteit van een concert en de instrumenten. Dat vind ik zelf ook belangrijk in mijn werk: het gaat om de kwaliteit en niet om de randjes er omheen. Je krijgt wat je ziet enthat’s it.

Ons huis is nog niet uit de “klusfase” gekomen. Daar zit het nog steeds in. Een wakker OR-lid vroeg mij laatst: “hoe staat het met de verbouwing?” Ik keek hem verbouwereerd aan en vroeg: “hoezo dat?” Staat op je site!” Kan iedereen geruststellen dat ik geen klusser ben en alles met de bekende Franse slag doe. Gewoon beginnen en halverwege denken: dat had ik beter anders kunnen doen! Dit tot grote irritatie van de omgeving! Verder loop ik hard. De één noemt het “sjokken” de ander is onder de indruk.